Yemek Arkamızdan Ağlamaz!!! Küçükken lokmalar hep ağzımıza tıkıştırılır, ye çocuğum yoksa lokmalar arkandan ağlar, denirdi. Dünyada bir sürü aç insan varken tabağımızda yemek bırakmamız olmazdı. Eminim birçok anne hala çocukların ağzına bu şekilde vicdan yaparak yemek tıkıştırıyordur.
Tabii ki dünyada maalesef gereğinden fazla aç insan var hem de. Her gün birçok çocuk yiyecek bir lokması, içecek bir damla suyu olmadığı için ölüyor. Bunlar ne yazık ki dünyamızın gerçeklerinden. Peki şunu sormak isterim. Bizim yiyemediğimiz lokmanın ve zorla yemek zorunda kalıp obezleştiğimiz yemeklerin aç insanlara faydası ne? Tabağımızdan çöpe gitmese postaya verilip oralara mı gidecek? Arkasından ağlamasın diye boşuna her bir organı yağlanan çocukların günahı ne? Bunu baştan düşünmek, ona göre önlem almak gerekmez mi? Porsyonluk pişirmeye alışsa anneler, tabakları az doldursa... Olmaz mı böyle? Fazla fazla pişirip zorla yediğimiz ya da çöpe attığımızdan arttıracağımız paralarla aç insanlara yardım yapsak?
Ben bu anlamda Alman ve Avusturya'lıların tavrını çok beğeniyorum. Genelde ikinci ana öğün öğlen ve yenecek kadar günlük pişiriliyor. Akşam acıkan olursa ya bir dilim salam veya peynirli ekmek, tost ya da meyve yeniyor. Hemen aaa onlar da kilo yapar demeyelim çünkü bu bir diet yazısı değil. Kilo almak istemeyen ekmek ve meyvenin yerine başka şey atıştırabilir. Ama biz işten geç geliyoruz diyenler de akşam yemeğini tek yemelik pişirebilir.
Ben çocuklarımı hiç zorlamam doyduysa doymuştur, ya da aç değilse önceki öğünde çok yediyse yemeyebilir. Aç olmadan yemeğe zorlamak beyinde psikolojik açlık düşüncesini körükler bence. Yemekleri de elimden geldiği kadar yenip tükenecek kadar pişiriyorum.
Tabii ki dünyada maalesef gereğinden fazla aç insan var hem de. Her gün birçok çocuk yiyecek bir lokması, içecek bir damla suyu olmadığı için ölüyor. Bunlar ne yazık ki dünyamızın gerçeklerinden. Peki şunu sormak isterim. Bizim yiyemediğimiz lokmanın ve zorla yemek zorunda kalıp obezleştiğimiz yemeklerin aç insanlara faydası ne? Tabağımızdan çöpe gitmese postaya verilip oralara mı gidecek? Arkasından ağlamasın diye boşuna her bir organı yağlanan çocukların günahı ne? Bunu baştan düşünmek, ona göre önlem almak gerekmez mi? Porsyonluk pişirmeye alışsa anneler, tabakları az doldursa... Olmaz mı böyle? Fazla fazla pişirip zorla yediğimiz ya da çöpe attığımızdan arttıracağımız paralarla aç insanlara yardım yapsak?
Ben bu anlamda Alman ve Avusturya'lıların tavrını çok beğeniyorum. Genelde ikinci ana öğün öğlen ve yenecek kadar günlük pişiriliyor. Akşam acıkan olursa ya bir dilim salam veya peynirli ekmek, tost ya da meyve yeniyor. Hemen aaa onlar da kilo yapar demeyelim çünkü bu bir diet yazısı değil. Kilo almak istemeyen ekmek ve meyvenin yerine başka şey atıştırabilir. Ama biz işten geç geliyoruz diyenler de akşam yemeğini tek yemelik pişirebilir.
Ben çocuklarımı hiç zorlamam doyduysa doymuştur, ya da aç değilse önceki öğünde çok yediyse yemeyebilir. Aç olmadan yemeğe zorlamak beyinde psikolojik açlık düşüncesini körükler bence. Yemekleri de elimden geldiği kadar yenip tükenecek kadar pişiriyorum.